Terug naar verhalen

Werken in een tuin

Werken in een tuinbij Algemene verhalen

Stel je voor dat je in een klein dorpje woont en dat je tuinman bent. Vroeger was er altijd werk genoeg maar de werkgelegenheid is afgenomen, het verschil tussen arm en rijk is groot. De meeste mensen kunnen het hoofd net boven water houden. Er woont één heel rijk dametje bij het dorp. Zij woont op een prachtig landgoed, midden in het bos. Op een dag, je bent voor de zoveelste keer je eigen tuintje aan het wieden omdat er verder geen droog brood te verdienen valt in het dorp, stopt haar limousine voor jouw hekje en ze vraagt of je in wilt stappen.

Natuurlijk stap je direct in, je hebt toch niets beters te doen. Ze rijdt je naar haar landgoed en geeft je daar een rondleiding. Je voelt je handen jeuken om aan de slag te gaan, want je ziet direct dat het landgoed weliswaar goed onderhouden is, maar toch wel nodig bijgewerkt moet worden.

Ze stelt je het volgende voor: de komende vier weken moet je vijf dagen in de week bij haar komen werken. Aan het einde zul je een salaris ontvangen van €5000 netto. Nou, dat is niet slecht denk je, dus je hapt onmiddellijk toe.

De volgende dag begin je, toch wel een beetje gespannen en onwennig. Maar gaandeweg krijg  je er echt lol in. Je begint met een uitgebreide ronde over het terrein. Je bent van plan om een overzicht te maken wat gedaan moet worden, er prioriteit aan te hangen en het in een planning te gieten. Hoe kun je zoveel mogelijk bereiken in zo’n korte tijd. En al snel zie je dat vier weken voor een persoon veel te kort en veel te weinig is. Maar goed, je werkt hard en misschien kun je wel langer blijven!

Om tien uur klinkt er plotseling een bel over het landgoed. Omdat je niet precies weet wat er van je verwacht wordt, loop je terug naar het huis. Tot je grote verbazing zie je een heerlijk gedekte koffietafel staan. Het water loopt je in de mond bij het zien van al dat lekkers. ‘Tast toe, geniet ervan.’ Het oude dametje staat te glimmen naast de tafel. Je ontdekt dat er nog meer personeel aanwezig is.

Gezellig kletsend schuift iedereen aan de tafel. Als iedereen zit, vraagt het dametje om stilte. ‘Ik wil graag een nieuwe werknemer voorstellen aan jullie.’ Ze stelt jou voor aan de rest. Het duizelt je van alle namen, het duurt vast een tijdje voor je hen allen kent.

Na twintig minuten gekeuvel, eten en drinken, staat iedereen weer op en gaat weer aan de slag. Een paar dames ruimen de boel op en jij gaat zelf ook weer terug aan het werk. Het is behoorlijk warm geworden en in de volle zon druipt het zweet al snel over je rug.

Rond een uur of één herhaalt het ritueel zich. De bel gaat, een overvloedig gedekte tafel staat klaar en iedereen eet in ontspannen sfeer een heerlijke maaltijd. De hele dag gaat zo in goede harmonie voorbij. Rond vier uur zoek je het dametje op en bespreekt met haar je planning. Ze is heel tevreden. ‘Je hebt hard gewerkt, ga lekker naar huis, voor vandaag is het genoeg geweest. In de keuken staat een tasje met wat lekker voor thuis. Ik zie je morgen wel weer.’

Je werkt heel erg hard, eigenlijk heb je nog nooit zo je best gedaan, maar het gaat als vanzelf. Aan het einde van de derde dag roept het dametje je bij zich. Het is een hele warme dag geweest. Ze zit op een bankje van de avondzon te genieten. ‘Kom even bij me zitten.’ Ze biedt je een koud wit biertje aan. Genietend laat je je op het bankje zakken en kijkt met haar mee de tuin in. De bloemen schitteren.

‘Fantastisch he!’ Ze straalt er van. ‘Dat is dankzij jouw harde werken.’ Ook al is dat natuurlijk niet helemaal waar, je moet toegeven dat het prachtig is en dat je hard hebt gewerkt om het er zo verzorgd uit te laten zien. ‘Morgen krijg je een hulp erbij, want ik zie dat het werk eigenlijk te veel is voor je.’ Nog voor je er over na kan denken of dat goed of slecht nieuws is, klinkt er uit het bossen bekende stemmetjes.

Je kinderen! ‘Papa, kom je naar huis? We gaan pannenkoeken eten, mama heeft ze al klaar.’

Even wil je boos reageren, ze mogen hier natuurlijk helemaal niet komen, maar je ziet dat het dametje rechtop gaat zitten en de kinderen naar zich toe wenkt. ‘O wat enig, stel ze eens aan me voor.’  Je kinderen klimmen op je schoot en geven de vrouw verlegen een handje. ‘Ehm’, denk je, ‘dat is nu schattig en verlegen, maar morgen hollen ze zo naar binnen.’

En inderdaad, binnen een paar dagen zijn ze kind aan huis. Al met al heb je een heerlijke tijd. Je werkt hard, maar geniet ervan, de sfeer is zo goed en er is volop werk. Zelfs met iemand naast je. Na een paar dagen komt er nog iemand bij en zelfs in de laatste week heeft ze nog iemand aangenomen. Het is een van de Polen die het dorp rijk is. Ze zouden in de kassen gaan werken, maar dat lukt blijkbaar niet meer want de meesten lopen ook werkeloos rond in het dorp.

Na vier weken is het de grote dag: iedereen krijgt betaald. De medewerkers staan in een lange rij en iedereen krijgt een envelop in zijn handen. Ze begint bij de Pool. Hij maakt hem open en wordt bleek. Je ziet dat er een hele stapel bankbiljetten inzitten. Met een snelle beweging gaat de Pool door het geld. Je hoort hem zacht fluisterend tellen: ….3500,4000,4500, 5000!

Even stopt je hart met kloppen en dan slaat het bonkend in je keel. Je denkt:……

  • Tja, wat denk je eigenlijk?
  • Als de Pool hetzelfde bedrag krijgt als wat met jou is afgesproken , vind je dat dan eerlijk? (Jij hebt er veel langer voor gewerkt!)
  • Hoe zou jij reageren?
  • Mag het oude vrouwtje gewoon goed doen aan de andere arbeiders? Jij krijgt toch wat is afgesproken?

Het verhaal is geschreven naar aanleiding van een verhaal uit het Bijbelboek Matteüs hoofdstuk 20 de verzen 1-16.

 

Werken in een tuin