Terug naar verhalen

De tweeling

De tweelingbij Algemene verhalen

In gesprek

In de buik van een zwangere vrouw voert een ongeboren tweeling een gesprek. Het meisje is sceptisch ingesteld, het jongetje is vol vertrouwen.

Het meisje vraagt aan haar broertje: ’Jij gelooft echt in een leven na de geboorte?’

‘Natuurlijk,’ antwoordt hij, ’ja, voor mij is het heel duidelijk dat er leven is na de geboorte. Ons leven hier is als voorbereiding op het leven na de geboorte. Wij moeten sterk worden voor dat wat ons te wachten staat.’

Het meisje reageert geïrriteerd: ’Dat is onzin! Er is geen leven na de geboorte. Hoe zou dat er dan uit moeten zien?’

‘Ik weet het niet, maar er zal veel meer licht zijn dan hier. En misschien kunnen we zelfs lopen, iets met onze armen kunnen doen en eten met onze mond!’

‘Wat een onzin!’ sputtert het meisje tegen, ‘lopen kan niemand en eten met je mond is een belachelijk idee –  we hebben de navelstreng die ons voedt. Alleen al daarom is een leven na de geboorte onmogelijk. De navelstreng is te kort!’

Het kleine ventje blijft vol vertrouwen en laat zich niet afschrikken: ‘Het is echt wel mogelijk, het is gewoon een beetje anders dan we gewend zijn.’

Met zoveel naïviteit verliest de andere baby haar geduld: ‘Niemand, werkelijk niemand kwam terug na de geboorte. Denk nou eens na! Geboorte is gewoon het einde van het leven. Punt uit! Jij altijd met je droombeelden. Het leven is één en al moeite hier in het donker en dat is het!’

’Ik geef toe dat ik niet precies weet hoe het leven er na de geboorte zal uitzien, maar in ieder geval zullen we dan eindelijk onze moeder zien en zij zal voor ons zorgen!’ Het jongetje blijft rustig en glimlacht naar zijn zusje.

Zij is nu volledig vertwijfeld: ‘Je gelooft in een moeder! Dat is pas belachelijk! Waar zou die in hemelsnaam moeten zijn?’

De kleine maakt een ruim gebaar: ’Ze is hier in de buurt, overal om ons heen. We leven in en door haar. Zonder haar bestaan we niet!’

De ander kan het niet geloven: ‘Dit is echt het toppunt van domheid! Ik zie helemaal niets van die moeder van jou. Het is volstrekt duidelijk dat ze niet bestaat!’

Met gesloten ogen schudt het ventje vol vertrouwen zijn hoofdje: ‘Soms, als we echt rustig zijn, hoor ik haar zingen. Of ze streelt onze wereld. Ik voel het en ben ervan overtuigd dat de geboorte een geweldige start van het echte leven is!’

Tjechische vertelling van Míla Rejlková

De tweeling