Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Een doorsnee werkdag

19 april 2017

Het is 8.25 uur, ik kom het kantoor binnen, doe de lampen bij de receptie aan, haal het antwoordapparaat eraf, vervang de tape in de serverruimte en ga de keuken in voor koffie, twee kopjes, één voor mij en één voor mijn baas. Op mijn bureau liggen al twee stapels dossiers te wachten, op mijn toetsenbord een dossier, dat bandje moet dus direct worden uitgewerkt. Jan komt door de lange gang aangelopen, begroet me en zegt: ‘Wil je daar en daar mee beginnen, de cliënt komt om 10.00 uur en dan wil ik het concept klaar hebben.’ Om te vervolgen met de vraag of ik Pietje wil bellen, daarna de rechtbank over Klaasje, een kwartier later Fransje en o ja, hij lust nog wel koffie.

Welkom in het leven van de secretaresse op een advocatenkantoor! Werken onder druk, niet in paniek raken van een processtuk met 40 producties die in 8-voud gekopieerd moeten worden en daarbij glimlachend cliënten ontvangen die cappuccino willen drinken. Helaas is dat op ons kantoor geen druk op de knop.

Misschien klinkt dat gek: maar ik vind het leuk! Het is voor mij een sport geworden om aan de druk die op me wordt gelegd niet zwaar te tillen. Om grapjes te blijven maken als het secretariaat vol staat met mappen en het kopieerapparaat overuren maakt. Af en toe mijn baas weer met beide voeten op de grond te zetten en zoveel mogelijk werk verzetten om de advocatenpraktijk in goede banen te leiden.

De ‘grote’ dag

De 3e donderdag van april. Sinds jaar en dag is dat voor mijn beroepsgroep een bijzondere dag: secretaressedag. Eén dag in het jaar worden we in het zonnetje gezet. Bij mijn eerste werkgever was het dubbel feest. Een grote bos bloemen of hortensia en lunchen buiten de deur met de advocaat voor wie ik werkte. Ik kan mij ook een keer herinneren dat de advocaten van het kantoor een lunch hadden gemaakt voor de secretaresses. De mannen met een kookschort in de keuken en de meiden aan een grote feestelijk gedekte tafel.

Vandaag worden er op kantoor grote bossen bloemen bezorgd. Het is geen verrassing meer en toch weer een feestje. Niet alleen door de bloemen, maar vooral het glunderende gezicht van mijn baas als hij de bloemen komt overhandigen. Het is de waardering die hij laat blijken voor het rennen en vliegen, de kopjes koffie, niet om klokslag 5 uur de deur uit rennen, maar nog even wat afmaken, en ga zo maar door.

Is dat het nou?

Al dat werken voor één dag waardering, is dat het nou? Al die stress voor een bosje bloemen? Dat zou je kunnen denken, om vervolgens moedeloos te raken. Nee hoor, ik raak niet moedeloos.

Mijn motivatie wordt namelijk niet bepaald door het aantal keren en de hoeveelheid waardering die ik krijg van mijn baas (al ben ik daar natuurlijk blij mee). Mijn motivatie wordt gevoed door Gods waardering. Niet om wat ik doe, maar wie ik ben. Hij houdt van mij en dat geeft mijn leven waarde. Dat is mijn drijfveer om vandaag én morgen met een glimlach cliënten te ontvangen, een kapotte lamp te vervangen en mijn baas ongevraagd een kopje thee te geven ’s middags omdat hij het zelf vergeet.

Een doorsnee werkdag