Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Met je ogen dicht 

19 november 2017

“Mira, gaat het goed met je? Voel je je wel lekker?”

Ik doe mijn ogen open en kijk in het bezorgde gezicht van Mark. “Hoezo? Ik heb gewoon mijn ogen dicht. Ik voel me prima.” We raken ons ritme kwijt, trappen op elkaars tenen en botsen tegen iemand aan.

“Er is echt niets aan de hand. Ik voel me uitstekend. Kom we gaan verder.”

We herpakken ons en dansen verder. “Je liet me schrikken, ik dacht even dat je flauw ging vallen.” “Nee hoor, niets daarvan. Het gaat echt prima.”

Flauwvallen? Ik deed gewoon mijn ogen dicht. Zelf vond ik het een daad van pure overgave.  

We dansen de quickstep op een raar nummer. Het heeft een vreemd ritme. Ik zie dat meer mensen er moeite mee hebben. Bovendien is het erg druk. Rechts zie ik een stel op ons afkomen. Achter me zie ik mensen bewegen. De meesten op geheel eigen ritme. Verwarrend. 

De andere kant van de dansvloer is uitgestorven.  Daar ga ik heen! Ik wil Mark mee te trekken. “Wat doe je nou, je moet mij laten leiden.” “Ja, dat weet ik, maar het is hier te vol.”

“Dat zal wel, maar je moet alsnog mij laten leiden.” “Jaahaa” Een beetje onwillig laat ik Mark zijn gang gaan. “Is er iets?” Vraagt hij. “Nee hoor, gaat prima toch?” “Als jij het zegt.” We worstelen ons zwijgend de dans door.

Eindelijk is het liedje afgelopen. “Wat een takke-nummer!” Er zijn meer mensen die opgelucht ademhalen. De dansleraar staat aan de zijlijn te lachen. “Ja, ja, beste mensen, een lastig nummertje, maar het is goed om af en toe op andere muziek te dansen. We gaan verder met de wals.” Hij rommelt wat bij de muziek en dan kunnen we weer verder. 

Touwtjes uit handen geven

Walsen, een dans om te doen, niet om te denken. Tenminste, ík moet niet denken, want dan raken mijn benen in de knoop. “Ontspan je en laat mij leiden.” “Ik doe mijn best.”

Ik hou ervan om zelf richting te bepalen. Doe ik heel mijn leven al. Maar dat kan en mag hier niet. En ik vind het ook lastig dat ik word afgeleid. Ik struikel weer over mijn voeten omdat een man langs ons scheert. 

Mark trekt me wat strakker tegen zich aan. “Ok, Mira, ik snap je punt. Doe je ogen maar weer dicht. Ik leid je door de drukte.” Met vaste hand leidt hij me door de wals. Ik doe mijn ogen dicht en sluit zo iedereen buiten. Een zucht van verlichting ontsnapt me. Hij begrijpt me.  

“Stukken gemakkelijker als je mij de touwtjes in handen geeft.” Mark fluistert het in mijn oor. Helemaal waar, helemaal top. Strakjes thuis neem ik ze weer van hem over. 

Met je ogen dicht