Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Een mentaal zetje

6 oktober 2017

Met veel moeite til ik de gewichten nog een keertje op. Ik heb geen zin, ik ben moe. Om mij heen zie ik iedereen met veel enthousiame aan apparaten hangen, zich opdrukken of rondspringen. Er wordt druk gepraat, aanwijzingen gegeven en vervolgens met veel gesteun en gehijg een nóg zwaarder gewicht opgetild. Tegen de achterwand van de sportschool rennen een aantal mensen energiek op de loopband. 

Ik voel me alles behalve energiek.

De gebeurtenissen van vandaag buitelen door mijn hoofd. Vergadering, discussies, beslissingen, telefoontjes, afspraken, schoolplein, boodschappen, eten koken, kinderen naar sport, kring, eten, praten, herrie, opruimen, sportschool. Het is nu kwart voor tien. Ik kan nog drie kwartier sporten voor de sportschool dicht gaat.

Voor de vorm til ik de gewichten nog een keer op en kijk dan weer om me heen. Zal ik gewoon naar huis gaan…

‘Dit momentje is voor jou.’ Ik schrik op. Ik zie twee vriendelijke bruine ogen in een donker gezicht met een stralende witte glimlach. Een kleine, wat gedrongen ogende man staat tegenover me. Hij leunt met zijn handen op zijn knieën en kijkt me aan. ‘Vergeet even wat er vandaag allemaal is gebeurd, dit uurtje is echt voor jou alleen. Geniet ervan, straks kun je de drukte weer in. Toe, zet de knop om in je hoofd en ga ervoor.’

Ik voel dat er tranen in mijn ogen springen. Ik slik. Is het zo overduidelijk?

Hij komt overeind en knikt me nog eens vriendelijk toe. ‘Probeer maar, het lukt vast wel! Ik glimlach naar hem, zucht eens diep en zet het gewicht een standje lager. Ik begin gewoon opnieuw. Nu lukt het beter. Na een paar apparaten en een kwartiertje roeien voel ik me een stuk beter. Het werkt toch! Het loopt tegen kwart over tien, het was goed voor vandaag. Ik wil naar huis mijn bed in.

Als ik richting de kleedkamers loop, zie ik de man naar me zwaaien. Ik lach naar hem en zwaai terug. Gaaf dat hij me opmerkte en me een mentaal duwtje gaf. Het heeft me echt geholpen!

Een mentaal zetje