Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Zorgboerderijmevrouw

18 juli 2017

Het is weer zaterdag. Geen wekker vandaag, maar wel stampende voeten op de gang en een open- en dichtslaande badkamerdeur. De jongens maken zich op voor hun voetbalwedstrijd. Uitgebreid zorgen voor een gestylde look á la Ronaldo en dan snel naar beneden voor een ontbijt voor de tv (mag op zaterdagochtend…!).

Wat wordt het vandaag?

De laatste paar minuutjes in bed denk ik aan de dag die voor me ligt. Tycho komt om 9.00 en met zijn komst is het gedaan met de rust. Is er nog iets wat ik voor die tijd wil doen? Sowieso tijd om eruit te gaan. Pieter komt pas om 10.30, maar zijn moeder komt altijd mee voor een bakje koffie. Even ervaringen uitwisselen over het leven van onze jongvolwassenen met een beperking. Pieter is 18 jaar en heeft een verstandelijke beperking. Hij was 11 toen hij voor het eerst op onze boerderij kwam. Hij praat heel beperkt: alleen éénlettergrepige woorden en korte zinnen. Mijn naam noemen is lastig voor hem;  meestal komt hij dichtbij me staan en maakt een geluid dat mijn aandacht trekt. Dan komt zijn vraag.

Ere-titel

Ik denk even terug aan het glorieuze moment waarop hij het langste woord sprak dat ik hem ooit hoorde zeggen. Hij stond bij de wc en kon de deur niet open krijgen. Ik was in de keuken en misschien had hij zijn bekende geluidje wel geprobeerd, maar had ik het niet gehoord. Hoe dan ook, toen ik de gang in liep en hij me zag zei hij opeens: “zorgboerderijmevrouw, uhhhh deur”. Het was waarschijnlijk de hoge nood die hem dreef, maar mijn dag kon niet meer stuk. Het blijft een eretitel voor mij: ‘zorgboerderijmevrouw’.

Onvermogen

Terug naar vandaag. Tycho is gearriveerd met zijn supersonische skateboard. Hij heeft al boxen in de stal schoongemaakt, drie salto’s op de trampoline gedaan en de kalfjes gevoerd. Dan komt Pieter binnen, bleek en met hangende schouders. Zijn moeder met een verslagen gezicht er achteraan. Pieter zegt al een paar weken niets meer. Zijn grimassen en houding laten zien dat hij erg ongelukkig is en het ergste is; hij kan niet kan zeggen wat hem dwars zit. Onvermogen en medelijden strijden om de eerste plek in mijn hoofd, tranen prikken achter mijn ogen als ik zijn chocomel (vast recept sinds jaar en dag) voor hem op tafel zet. Wat zou ik er nu veel voor over hebben als hij één enkel éénlettergrepig woord zou zeggen.

Zorgboerderij-mevrouw. Dat woord met zes lettergrepen gaat maar niet uit mijn gedachten. Soms wil je de tijd voor heel even terug zetten…

Zorgboerderijmevrouw