Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Muziek op de diek

24 februari 2018

Zoals jullie weten woon ik op een boerderij. Zelf ben ik niet met dialect opgegroeid  maar langzaam sluipt het ons huis binnen, meestal meer als grap dan serieus bedoeld maar toch… We wonen dus ‘an de diek’ en als we gaan slapen zeggen de jongens: ‘Slup ze’ (waarbij de interne discussie is of het slup se of slup ze moet zijn).

Niet naar de kerk

Het is al even geleden dat ik op zondagochtend thuis bleef met onze dochter die ziek was. Mijn echtgenoot was met de andere drie kinderen naar de kerk vertrokken, onze twee logeetjes bleven ook thuis. Meestal gaan ze mee naar de kerk waar ze hun eigen plekje in de kinderdienst hebben, maar in dit geval leek het me beter om ze bij me te houden. Ze leken het zelf ook prima te vinden en hadden al met elkaar overlegd dat ze naar de speelschuur zouden gaan. Het feit dat ze het deze ochtend zo goed met elkaar konden vinden had me argwanend moeten maken… Onze speelschuur grenst aan de badkamer waar ik onze dochter aan het verzorgen was. Het kabaal dat daar vandaan kwam, toonde aan dat het duo ons oude drumstel had gevonden. Gelukkig zat er nog een muur tussen…

Drumstel en skelterkar

Opeens drong het tot me door dat het erg stil was geworden aan de andere kant. Gealarmeerd door deze verdachte stilte spurtte ik naar de schuur waar inderdaad geen levende ziel meer te bekennen was. In de verte hoorde ik  stemmen. Ik rende de hoek om en zag nog net hoe het drumstel op de skelterkar bovenaan de dijk werd geparkeerd. ‘Hoe bedenken ze het, ze weten toch dat ze niet van het terrein af mogen…’

Razend was ik op dat stel, ik wilde ze wel aan hun haren meesleuren. Totdat ik bij ze was en twee olijke koppen me breed grijnzend aankeken. Ze wilden alleen de buurt maar wat opvrolijken… En ja, ik kon ze geen ongelijk geven. Op zondagochtend rond 10.00 uur is er inderdaad weinig te beleven aan de dijk. Ze konden weinig overlast bezorgen daar, dus na ze stevig de wacht aangezegd te hebben kon ik het toch niet laten ze een nummertje te laten drummen. En, bij gebrek aan verdere klandizie, vonden de jongens het daarna prima om alles weer op te pakken en mee terug te gaan.

Toch een raar verschijnsel, bedacht ik me later: boos worden op anderen als je zelf een steekje hebt laten vallen. Wie was er uiteindelijk verantwoordelijk voor dit uitstapje? Wie lette er even niet op?

Is dit een typische karakterfout van mij of is er iemand die zich hierin herkent?

Muziek op de diek