Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Een grote overwinning

13 oktober 2017

Hoe mooi kan het zijn als je iemand het vertrouwen kunt geven dat hij iets kan, wat hij zelf niet voor mogelijk hield! De credits van dit verhaal gaan naar onze oudste dochter. Ik stond erbij en keek ernaar.

Zwembad met ballen

Stefan kwam al een poosje bij ons en durfde zelfs buiten te voetballen (als er tenminste iemand anders in de buurt was). Maar…zwemmen kon hij nog niet en water vond hij doodeng. Zijn moeder had hem opgegeven voor zwemles na de zomervakantie. Het probleem was alleen dat hij zijn grote teen nog niet in het water durfde te steken. In onze tuin stond een vijf meter breed opzet-zwembad. Die daagde hem alleen uit om er ballen in te schieten, die er dan weer door een ander uitgehaald moesten worden. Als onze jongens gekke capriolen uithaalden in het zwembad lag hij dubbel van het lachen, maar verder dan de eerste trede van het trapje was hij zelf nog nooit geweest.

Het fenomeen zwembandjes (van die oranje kussentjes om je armen) kende hij wel. In de vakantie iep hij daar hele dagen mee rond op de camping. Niet dat de kans groot was dat hij in het zwembad zou springen trouwens…

Te-water-lating-programma

Stefans moeder had hoge verwachtingen van de mogelijkheden op de zorgboerderij. Dus op een zonnige zomerdag startte het ‘te water lating’ programma van Stefan. Cognitief is hij erg sterk. Ik kon hem heel goed uitleggen dat hij met zijn lengte van 1.20 m de bodem kon raken in ons bad van 90 cm diep. Hij kon de drijfkracht van de zwembandjes zelf aan ons uitleggen. Ook daar geen probleem. Ik hield zijn hand vast op de trap. Hij klom steeds verder naar boven, stond bovenaan het trapje, stak zijn grote teen in het water en… draaide zich om en kwam snel weer naar beneden aan de droge kant van het trapje.

Onze oudste dochter had het van afstandje bekeken en dacht dat het misschien zou helpen als zij ook het zwembad in zou gaan. Dezelfde strategie: ik hield zijn hand vast op het trapje en legde nog een keer uit dat hij kon staan in het zwembad. Dat hij zelfs zou blijven drijven als hij zijn knieën optrok. Weer stond hij bovenaan, weer ging zijn grote teen in het water, weer trok hij terug. Maar, hij draaide zich dit keer niet om en zette langzaam zijn voet op de volgende tree van het trapje: in het water! Centimeter voor centimeter overwon hij zichzelf en een kwartier later waren een blond kopje en twee oranje bandjes het enige zichtbare boven water.

Hoe ik ging doen wat ik niet durfde…

Een grote overwinning