Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Verhuizen

6 februari 2017

Sommige mensen doen het maar een paar keer in hun leven, anderen juist heel vaak: verhuizen. In het afgelopen jaar deden mijn man en ik het drie keer! Eerst vanuit ons eigen huis voor zes weken naar een huis dat veel te groot voor ons was. Een riante woonkamer met grote keuken, twee badkamers en acht slaapkamers. Een prachtig huis met ruim uitzicht, gelegen aan een parkje. Bijna iedereen vroeg ons: ‘Kunnen jullie daar niet langer blijven wonen?’ Zo’n huis willen we blijkbaar allemaal. Maar wij bleven niet. Na die zes weken was ons tijdelijke appartement klaar. Met z’n tweeën trokken we in een ruimte van veertig vierkante meter aan de andere kant van de stad. We merkten dat mensen om ons heen het niet begrepen, want wie gaat er nu op kamers wonen als je zelf een redelijk ruim huis had en tijdelijk in een nog groter kon wonen? En dan ook nog in een wijk die geen best imago heeft….

Dat was precies de reden waarom we gingen: de wijk waar mensen uit zestig verschillende culturen samenleven met alle problematiek van dien. We kregen steeds meer het gevoel dat we hier moesten zijn. Dat dit de plek is waar God ons wil gebruiken. De kerk, waar we lid van zijn en tevens de werkgever van mijn man, had een kerkgebouw gekocht dat midden in deze wijk staat, omdat een van de andere locaties te klein was geworden. Elke zondagochtend komen er zo’n negenhonderd mensen naar een kerkdienst. De meesten gaan daarna weer naar hun huis elders in de stad. Die gedachte begon bij ons te wringen. Hoe kun je op zondag juist deze wijk met zijn allen overspoelen en daarna gewoon weer vertrekken naar je eigen plek? Op een dag kwam mijn lief thuis en zei: ‘Ik dacht eens zo, misschien moeten we er wel gaan wonen.’ Ik antwoordde: ‘Dat had ik ook al gedacht.’ En zo volgde een proces waarin we allerlei barricaden opwierpen om maar niet te hoeven gaan. We hadden het immers prima naar ons zin in ons heerlijke huis in die keurige wijk. Eén voor één werden de hobbels voor ons weggenomen en uiteindelijk konden we er niet meer omheen… We moesten gaan. Niet omdat we dat zelf zo graag wilden, maar omdat we steeds bevestigd werden deze weg in te slaan. Het was alsof God ons ertoe riep. Intussen is het bijna een jaar geleden dat we vertrokken uit het huis waar we twintig jaar hebben gewoond. Met de verhuizing sloten we een roerig proces af. Tegelijkertijd begint er een nieuwe periode. Wat die zal brengen weten we nog niet, maar één ding weten we wel: Hier zijn we thuis.

Verhuizen