Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Straatkrantverkoopster

18 juli 2017

Elke dag staat er een vrouw bij de ingang van de supermarkt waar ik met regelmaat mijn boodschappen doe. Ze verkoopt de straatkrant. Althans, dat probeert ze. Heel soms zie ik iemand een exemplaar van haar kopen. Zelf ben ik daar ook niet zo trouw in, overigens. En als ik er eentje koop dan blader ik hem vluchtig door. Eigenlijk heb ik helemaal geen behoefte aan dat krantje.

De mensen die bij de deur van de winkel staan, vind ik maar lastig. Ze bezorgen me een ongemakkelijk gevoel en irriteren me. Net als wanneer men in de winkel allerlei proeverijen heeft om mij nieuwe producten aan te smeren. Ik kom hier gewoon voor mijn boodschappen! Toch…?

Zichtbaar

Toen we in deze wijk kwamen wonen bedacht ik dat ik het liefst elke dag, maar in elk geval om de dag boodschappen wilde doen. Wil je contacten opdoen in de wijk, dan moet je zichtbaar zijn. En dit leek me een goed plan om mezelf te laten zien, want er komen veel mensen in het winkelcentrum. Ik doe gewoon mijn boodschappen en ben vriendelijk tegen de mensen die ik hierbij tegenkom. Ik zie wel wat er op mijn pad komt.

En zo staat Lukya daar bijna elke keer als ik er kom. In het begin groette ik haar alleen en kocht zo af en toe een krant van haar. Tegenwoordig maken we regelmatig een praatje en weten we elkaars naam. Elke week vraag ik wat ik voor haar uit de winkel kan meenemen. Soms vraag ze met pretoogjes om een reep chocola met nootjes. Een andere keer is het shampoo, omdat die bijna op is.

Jarig

Gisteren was ze jarig. Ik hoefde geen boodschappen te doen, maar ging even bij haar langs. ‘Het is jouw verjaardag vandaag, he?’ zei ik tegen haar. ‘Daarom wil ik je graag feliciteren en een cadeautje geven.’ De tranen sprongen haar in de ogen, want ze was wel jarig, maar niet blij. Haar kindje is nog in haar thuisland en ze hebben geen geld voor de elektriciteit waardoor die afgesloten gaat worden, vertelde ze. Op verschillende manieren probeer ik haar te vragen wie er voor haar kindje zorgt, maar dat begreep ze niet. Ze wil zo graag even terug. Al is het een week, maar ze heeft er geen geld voor. We praatten nog even verder en gaven elkaar een knuffel, waarna ik mijn boodschappen ging doen…

Ik wens je toe dat je de moed zult hebben om de krantenverkoper bij jouw supermarkt te ontmoeten. Er gaat een wereld voor je open!

Straatkrantverkoopster