Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Elkaar ontmoeten

16 mei 2017

Genieten = elkaar ontmoeten in het ‘gewone’ leven

Het is avond als de telefoon gaat. Een vrouw die bij mij in de buurt woont, heeft vier weken in het ziekenhuis gelegen en komt de volgende dag thuis. Eigenlijk zou ze met haar gebroken been in een revalidatiecentrum moeten herstellen. Als alleenstaande moeder met een zoon van elf kan dat niet en gaat ze naar huis. In haar omgeving woont geen familie of mensen die ze kent. Of wij iets voor haar kunnen betekenen? Mijn eerste reactie is: ’Ja, natuurlijk kunnen we dat.’ En tegelijk slaan de alarmbellen aan: als ze maar niet gaat claimen. Kan ik wel bieden wat zij nodig heeft? Dit wil ik niet alleen doen en nog meer gedachten schieten als vallende sterren door mijn hoofd.

Alleen samen kletsen

Nu ga ik iedere week bij haar langs. De eerste keer vroeg ik of ik intussen iets voor haar kon doen. Maar dat wilde ze niet. Alleen lekker samen kletsen. Dus nu ontmoeten we elkaar en praten over de pijn en het herstel dat zo langzaam gaat. Maar ook over onze verschillende culturen. Zij als Chinese, opgegroeid in Indonesië en ik als Nederlandse. Ze deelt  haar cultuur van gastvrijheid met mij. Ze houdt van koken en hoewel ze haar been nog niet volledig mag belasten, verwent ze mij met lekkere hapjes. En ik vertel haar over onze Nederlandse gewoontes. We praten over onze eigen middelbare schooltijd, over het schooladvies van haar zoontje en waar je de lekkerste haring kunt kopen. Ze leert me wat Indonesische woordjes en zij leert beter Nederlands spreken.

Vorige week ging ik met haar zoon Andrew mee naar de tandarts. Een vrolijke knul vol stoere verhalen over de weddenschappen die hij met zijn vriendje houdt. Toen we nog even moesten wachten voor hij aan de beurt was, mocht ik zijn Pokémonkaarten bekijken en vertelde hij over zijn favoriete games en het tv-programma Mythbusters waar hij graag naar kijkt.
Op de terugweg gingen we even langs de Chinese winkel om wat boodschappen te doen. En hij wist wel een snel weggetje terug naar huis. Zo fietsen we samen dwars door het park en namen we de steegjes tussen de huizen door. ‘Het is wel een beetje smal hoor,’  zei hij, ’maar het is echt de kortste weg.’

Het ‘gewone’ leven delen

Wat is het leuk om elkaar zo te ontmoeten en samen ‘op te lopen’! Een beetje van ons leven te delen met elkaar. We denken zo vaak in grote dingen als het gaat om anderen helpen, maar ik kom er steeds meer achter dat het in het gewone zit. In het gewoon zijn wie je bent en het delen van het dagelijkse leven. Het is goud waard om elkaar daarin in de ogen te kunnen kijken en te ontmoeten.

Elkaar ontmoeten