Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Bruggen bouwen

13 november 2017

Wat verheugde ik me erop: boodschappen doen in de Turkse supermarkt. Maar toen we in deze wijk kwamen wonen, bleek die er niet meer te zijn. Onbegrijpelijk in een wijk waar zeventig verschillende culturen samenleven en een grote Turkse gemeenschap is. Blijkbaar was het niet voldoende om van te bestaan. Ik houd veel van koken en dan het liefst niet de gewone Hollandse pot van aardappelen, groente en vlees. Het leek me geweldig om kruiden, specerijen en lamsvlees bij de Turkse supermarkt te kunnen kopen om van die heerlijk geurende gerechten te maken. Als ik er aan denk loopt het water me in de mond. In mijn gedachten kan ik de stoofpotjes bijna ruiken. Maar ach, met de gewone supermarkten kom je tegenwoordig ook een heel eind…

Eigen plek van herkenning

Tot een paar maanden terug het bericht kwam dat er weer een Turkse supermarkt in het winkelcentrum zou komen. Precies op tijd voor herfstige pruttelpotjes.

Sinds de opening van deze winkel valt het me op dat er veel meer Turkse vrouwen op straat zijn. Kennelijk hebben zij het nodig hun boodschappen te kunnen doen bij een winkel die past bij hun eigen cultuur. Misschien is het wel net zo iets als de Antilliaanse mannen, die met goed weer domino spelen bij hun plek aan de vijver of de tafeltjes in het park die er speciaal voor hen zijn neergezet.
Of de Molukse mensen die hun eigen kerk hebben of de Nederlanders die elkaar ontmoeten in die andere kerk. Naar de vieringen van de Iraaks-Syrische gemeenschap komen mensen zelfs vanuit het hele land hier naartoe.

Blijkbaar hebben we dat nodig, een plek waar we herkenning vinden en vanuit onze eigen taal en cultuur elkaar kunnen ontmoeten en het leven kunnen leven. Tegelijkertijd droom ik er van dat er meer en meer bruggen zullen ontstaan tussen die verschillende eilandjes. Of in elk geval tussen mensen die deze eilandjes bevolken. We hebben elkaar zoveel te bieden.

Stap voor stap

Nu zijn bruggen ingewikkelde bouwwerken waar veel over is nagedacht. Dit soort bruggen zie ik niet voor me tussen de verschillende groepen in onze wijk. Ik denk meer aan stapstenen van momenten waarin we contact hebben met elkaar en de ander zien. Zoals laatst toen een oude mevrouw me in gebrekkig Nederlands vroeg of de fles die ze had gekozen echt douchecrème was. Een vluchtig moment in een gewone Nederlandse supermarkt, maar alle bruggen beginnen immers met een eerste steen, paal of lat…

Hoe leg jij contact met mensen uit andere culturen?

Bruggen bouwen