Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Het leed dat daten heet

18 juli 2017

Als single vrouw van net geen 30 is het niet zo makkelijk om een leuke man te vinden. Zo eentje met wie je de rest van je leven wilt delen. Alle mannen die je kent zijn bezet of om wat voor reden dan ook afgekeurd. Je verkeert je in dezelfde kringen als 5 of 10 jaar geleden, dus het ontmoeten van een nieuwe man gebeurt ook niet elke dag. En om nou te zeggen dat je de perfecte man ontmoet in de supermarkt wanneer jullie beiden naar dezelfde appel reiken… Nee, dat gebeurt alleen in films.

Dus heb ik mijzelf er ongeveer een jaar geleden eindelijk toe gezet om een profiel aan te maken op een christelijke datingsite. In de hoop om daar dan misschien dé man tegen te komen. Helaas heeft dit project nog weinig vruchten afgeworpen. Er was één leuke date, maar daar is het ook bij gebleven. Dus toen ik de aankondiging van een Singles Beach Party zag, georganiseerd door de datingsite, dacht ik: ‘Laat ik dat eens proberen’.  Ik wilde absoluut niet alleen gaan, maar gelukkig kreeg ik mijn lieve zusje en een lief vriendinnetje zover om met mij mee te gaan.

Time to party!

Eindelijk was het zo ver: de avond van het feest. Uiteraard waren we ‘fashionably late’, zo hoort dat. Er stond  een serieuze rij voor de ingang. Dat gaf ons mooi de gelegenheid om van buiten al even het publiek bekijken. Na een toegangsbandje en een bezoek aan de garderobe werd het tijd voor een eerste drankje. Dat betekende de menigte in; de eerste onderzoekende, licht ongemakkelijke blikken worden uitgewisseld… Toch maar weer naar buiten, het is binnen wel erg warm, even rustig inkomen… Zo gaan we natuurlijk geen aandacht krijgen, dus weer terug naar binnen. Hop, die dansvloer op! Dansen is leuk, maar al die blikken… De wetenschap dat alle aanwezigen single en op zoek zijn maakt het toch allemaal wat ongemakkelijk. Een snelle blik hier, een snelle blik daar, maar echt contact wordt er nauwelijks gemaakt.

Niet mijn ding

Al snel werd duidelijk dat de aanwezige mannen in 3 categorieën te verdelen waren:

  • 1: Ietwat wanhopige, slonzige, lichtelijk autistische mannen;
  • 2: Mannen die wel naar je kijken, maar niet het lef hebben om op je af te stappen;
  • 3: Overzelfverzekerde mannen die weten hoe leuk ze zijn en zich daar naar gedragen.

Overigens konden de vrouwen in redelijk dezelfde categorieën onderverdeeld worden. Omdat ik zelf een categorie 2 ben, werd de avond geen succes. We hebben het met z’n drieën heel gezellig gehad en lekker gedanst. Maar dit is voor mij duidelijk niet de manier om dé man te ontmoeten.

Hoe wel? Daar kom ik nog wel achter.

Het leed dat daten heet