Terug naar het blogoverzicht

Blogs

Het zijn net kinderen

19 juni 2017

Ik ben een kattenmens (sorry hondenliefhebbers). Ik heb twee hele leuke katten; een zwarte kater met de naam Bobby en een schildpadpoes genaamd Marley. En al kan ik niet uit ervaring spreken, durf ik toch hardop te zeggen: het zijn net kinderen!

 Ik vind mijn katten echt heel leuk, maar af en toe kan ik ze wel achter het behang plakken. Aan al mijn meubels wordt regelmatig gekrabd, hoewel er een grote krabpaal in de woonkamer staat en een krabplank aan de muur hangt. Mijn eetkamerstoelen wil je niet zien… De stoffen rugleuningen zijn tot op de kussenvulling opengehaald (ik weet het, misschien had ik wat langer moeten nadenken toen ik ze aanschafte). Speelgoed is even héél leuk, maar niet veel later laten ze het links liggen wanneer de interesse verdwenen is, altijd zeuren om eten, klimmen naar plekken waar ze niet mogen komen… Ja, ik zie wel overeenkomsten tussen mijn katten en kleine kinderen.

Cadeautje

Gelukkig zijn ze ook heel knuffelig en vinden ze mij de liefste van allemaal. Én krijg ik als waardering soms een cadeautje van ze. Dat wordt dan netjes op mijn bed gelegd in afwachting van mijn reactie. Meestal is dit één van de speelgoedmuizen uit huis, maar zeker in de zomer tref ik met enige regelmaat een of ander insect aan. Vliegen, hommels en grote helikopter-libellen zijn de revue al gepasseerd. Echte muizen lopen er niet op de 3e verdieping van mijn appartementencomplex, dus grotere dieren dan die insecten zijn mij gelukkig altijd bespaard gebleven! Tot gisteren dan…

Hoe dan?!

Na het sporten was ik thuis gekomen en omdat het lekker weer was liet ik de buitendeur open staan, terwijl ik een douche nam. Na het douchen liep ik nietsvermoedend mijn slaapkamer in en loop naar de kast om schone kleren aan te trekken. Dan zie ik in mijn ooghoek Bobby op mijn bed wel heel fanatiek met zijn staart zwaaien. Ik kijk nog eens goed, en ja hoor, er ligt een heuse vogel op mijn bed! Een koolmeesje, een jonkie nog. Die slome Bob, die niet eens snel genoeg is om de speelgoed-veren te vangen, heeft een vogel gevangen! En trots dat hij is! Mijn reacties gaan van ‘iieuw!!’ naar ‘aaaahhhh…’ naar ‘hoe dan?!’ Ik zie een peuter voor me die zijn hand naar zijn moeder uitstrekt met daarin een half fijngeknepen slak en zegt: ‘Kijk eens mama, voor jou!’ Ja, ook hierin zie ik die overeenkomst wel.

Het vogeltje heb ik in een paar tissues gewikkeld, in een plastic zakje gedaan, en in de vuilnisbak gegooid. Sorry beestje, als ik een tuin had gehad, had ik je netjes begraven. Vanmorgen vloog moeder koolmees langs…ik pinkte een traantje weg.

Het zijn net kinderen